Terwijl ik nog steeds zat na te gniffelen over het hilarische feit dat onze minister Faber serieus gezegd heeft dat een middagje Efteling wel eens een aanzuigende werking op andere vluchtelingen zou kunnen hebben, hoorde ik de ene gay tegen de andere gay zeggen: "Hoe wist hij dat ik bottom was?"

Dit gebeurde donderdagmiddag in de trein van Rotterdam naar Amsterdam. Ik vind het een nogal privacygevoelige mededeling die mij niets aanging, maar dat vond de jongeman in kwestie duidelijk niet. De vriend met wie hij deze problematiek doornam, zat vlak tegenover hem, maar ze spraken allebei met een volume alsof er een voetbalveld tussen zat. Daardoor kon de gehele treincoupé letterlijk alles verstaan. Laat ik het een verhelderende nascholingscursus noemen. Een aantal begrippen moest ik ter plekke wel even googelen, maar ik ben inmiddels helemaal bij. Ik kan dit weekend zonder coach de darkroom in.

Vrijdagochtend dronk ik in een tentje naast een Amsterdams ziekenhuis een kop koffie en daar kon ik twee vrouwen aan het tafeltje naast me ook letterlijk volgen. De een was zojuist behandeld aan haar zieke oog en legde aan de dame tegenover haar uit wat de dokter gedaan had. Ook deze keer had ik het gevoel dat het me niks aanging, maar deze dames spraken tegen elkaar alsof de een op vierhoog stond en de ander diep in de kelder zat.

Ik voelde me licht gegeneerd omdat het beide keren zo verschrikkelijk privé was. De puber in mij kreeg wel de neiging om ook heel hard te gaan praten. En dan het liefst over de meest smerige kwalen. Jeukende aambeien, pruttelende prostaten en dwergen met de olifantsziekte. Het liefst wilde ik dat doen in een heel chic sterrenrestaurant. Voor dit soort zaken een uitmuntende locatie.

Hoewel? Ik krijg sowieso de laatste tijd steeds meer de neiging om in openbare ruimtes wat harder te gaan roeptoeteren. Vooral over zaken waar ik werkelijk niets van begrijp. Voortbeeld? Dat Israël mee mag doen aan dat rare songfestival, omdat de EBU niet aan politiek doet snap ik. Maar waarom wordt Rusland dan geweigerd?

Waarom de nicotinemaffioos Philip Morris kinderen bewust verslaafd mag maken aan de meest smerige vapetroep, terwijl ze weten dat er in zo'n tankje met die te inhaleren rommel meer nicotine zit dan in een pakje peuken? En waarom verschijnt de ceo van deze longkankergigant niet een keer in een rustig televisieprogramma om aan longarts Wanda de kanter uit te leggen waarom hij dit gewetenloze goedje in pubers pompt? Misschien grappig om voor die discussie de kist uit het gelijknamige televisieprogramma van de EO te lenen. En dan vragen we die aardige Kefah Allush als gespreksleider. Ik zou vooral alles willen weten over die zwarte kubus bij Bergen op Zoom. Hoeveel kilo kanker past daarin?

Ook wil ik schreeuwend aan de keeper van FC Groningen vragen of hij weet dat het woord voetbal komt van voet tegen de bal en niet van doodschop tegen een hoofd. En zeker niet van iemand die al op de grond ligt terwijl de wedstrijd afgelopen is? En ik wil de KNVB vragen of die beelden nog bekeken gaan worden. Of was de VAR al lekker naar huis?

Dat gratis vliegtuigje van Trump laat ik rusten. De president mag wettelijk cadeautjes tot 400 dollar aannemen. Hoe hij die overgebleven 399.999.600 dollar boekt? musk kent vast wel een trucje.

Ook wil ik door de Tweede Kamer schallen waarom de domme BBB zich niet wil neerleggen bij het inmiddels overtuigende bewijs dat langdbouwgif mensen doodziek maakt. Ook boeren. Waarom wil je dat niet verbieden? En tegen Caroline van der Plas wil ik krijsen of ze een keer mee op werkbezoek gaat naar de zes Drentse huisartsen die overduidelijk hebben aangetoond dat er kanker en diverse neurologische aandoeningen door hun dorpen gieren. Oorzaak? Het landbouwgif. En niks anders.

Genoeg te schreeuwen dus.

Maar voorlopig is het weekend en fluister ik tegen onze intimiteitscoach dat ik voorlopig bottom ben. Behalve als Ajax kampioen wordt.